Ik ben een denker, dat werd een aantal jaren geleden duidelijk uit een persoonlijkheidstest. Eindelijk herkenning! Gelukkig is dat denken niet super dominant, er zijn ook andere karaktereigenschappen die compenseren, maar toch, in deze dagen komt die denker in mij wel aan zijn trekken. Alles is anders, een tijd van evaluatie en zoeken naar relevantie. Wat is belangrijk en wat niet.

Zo wordt ik in deze tijd van onzekerheid bepaald bij mijn vertrouwen op God. Hoe zit dat? Waarom ervaar ik de dingen die ik ervaar?

Ik moet je zeggen dat ik de eerste dagen best vreemd opkeek van mijn reacties. Ik dacht: waar is mijn geloof? Het nieuws over de virus waar mensen dood aan gaan was behoorlijk heftig en de effecten op de maatschappij en economie onvoorspelbaar. De schijnbare zekerheid was weg. Ik nam een belangrijk besluit. Ik beperk mijn dagelijkse nieuws inname drastisch en richt mij op wat God zegt. God wat staat er in uw agenda? Wie bent U in deze crisis etc. Het kennen van God geeft rust.

De denker in mij vroeg zich af: wat heb ik in al die jaren kerk gaan geleerd. Ik weet het, in de samenkomst ontmoeten wij God en elkaar. Ik geniet daarvan, om samen God te aanbidden, bemoedigd te worden door een goede preek en elkaar te ontmoeten na de dienst.  

Toch is er die vraag: wat is mijn primaire reactie nu er een grote onzekerheid hangt boven deze wereld. Wat zegt mijn hart? Heb ik vrede en vertrouwen in God die alles in Zijn hand heeft of ben ik angstig.  Wat hebben al die preken, boeken en conferenties bij mij uitgewerkt?

Ik geef er even geen antwoord op maar weet wel waar ik er mee naar toe kan gaan. Even geen voorganger, goede spreker etc maar God alleen. Alleen Hij blijft over! En dat wil God ook zoals ik al in een eerdere blog schreef: Hij wil alle aandacht van jou en Hij wil jou alle aandacht geven! Psalm 121: Mijn hulp is van de Heere die hemel en aarde gemaakt heeft. Hij zal uw voet niet laten wankelen!

Nu heb ik nog geen antwoord gegeven op de vraag die boven dit artikel staat. Ik zou je willen vragen mee te denken. Waar zou jij over spreken als je die mogelijkheid werd gegeven in de eerste dienst na de crisis?

Piet Hildering / Heerlijkvrij, 4 april 2020

 

 

2 Reacties

  1. Ha Piet,

    toch wel dat we niet gemaakt zijn om alleen te zijn. Dat we elkaar missen. De bemoediging door elkaar aan te raken n hand om je schouder een hand op je hoofd om te zegenen.
    Dat missen van elkaar. Jezus kan dat nu voor je zijn.
    Wat bleek nu echt belangrijk te zijn. Het contact met elkaar. Onze persoonlijke band met God wat eigenlijk boven alles het belangrijkste bleek te zijn.

    Jose

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.